In 2007 woonde ik voor mijn afstuderen op verschillende plekken in Europa, gewapend met een telefoon met een (toen uitzonderlijke) camera van 3.2 megapixels om mijn ervaringen vast te leggen. Dat jaar leverde me niet alleen mijn diploma op, maar ook mijn fascinatie voor fotografie. Daarom was mijn eerste uitgave met mijn eerste salaris snel bekeken; een ‘fatsoenlijke’ spiegelreflexcamera. Sindsdien neem ik deze mee op vakantie naar de mooiste uithoeken van de wereld of als ik om de hoek ga wandelen met mijn hondje. Dan probeer ik vast te leggen wat mijn oog trekt, wat ik wil onthouden van een plek.

Want fotografie is voor mij een vorm van nostalgie. Ik wil iets moois vastleggen, zodat ik erop terug kan kijken en de herinnering op een ander moment weer kan ophalen. Een beetje zoals de geur van pepernoten en sinaasappels je terugbrengt naar sinterklaasavond vroeger: net gewassen en met een vol verwachting kloppend hart kijkend naar die berg cadeaus onder de schoorsteen.

Zo is iedere foto voor mij een herinnering. Een herinnering aan iets moois dat ik tegenkwam, dat me kippenvel gaf en waarvan ik vind dat de wereld dat moet zien. Want hoezeer die herinnering ook extreem persoonlijk is, ik wil dat andere mensen kunnen meegenieten van al het moois dat de wereld te bieden heeft. Die fascinatie voor het mooie is volgens mij namelijk zo ontzettend menselijk. Dus hopelijk herken je in mijn foto's ook een moment uit jouw wereld, iets wat jij wilt onthouden.

Of dat mijn foto's je in ieder geval even een moment stil laten staan om dat gevoel terug te halen. Net zoals je bij het ruiken van pepernoten aan Sinterklaasavond denkt. Dát is wat ik wil bereiken!

<end zweverig gezever>